آنجا كه پليدي انسان هاي پيرامونت زلال خوبي هايت رابا طعنه و كنايه پاسخ مي دهند و حس غريب نيستي و پوچي را در ذره ذره وجودت قرار مي دهد و تو با خود چنين فكر مي كني كه همه چيزرا ازدست داده اي و باخته اي در آن لحظه حقيقتي را به يادآر كه پاسخگوي تو باشد و مهرتو را به گرمي پيوند دهد.هيچ گاه عشق و علاقه ات را به او كه سرچشمه حقيقت است ازياد مبر وهمواره بدان كه عشق و محبت او هنگامي برايت جلوه مي نمايد كه تو از همه جا بريده اي و يگانه اميدت را در حقيقت وجودي او جست وجو مي نمايي،جست وجويي كه مي تواند تو را به راز ورمزي پيوند دهد كه در آنجا حقيقت با تو اين چنين نجوا مي نمايد:

((و عشق يعني وقتي كه همه چيز را باخته باشي))

الهی زمستان دلم را به روشنایی و گرمایی دل دوستانم گرم بساز

جز خدا کیست که در سایه مهرش باشیم؟

رحمت اوست که پیوسته پناه من و توست

دلی که بی یاد تو بتپد تاریک است

حیاتی که بی ایمان تو باشد سخت

و راهی که جز به سوی تو باشد       بن بست است

                     این خدا هست

                   همیشه که نگهدارم بود

..............وقتی در سا یه ی خورشید دلم محزون است

                                     این خدا هست

                                    همیشه که نگهدارم بود

.............وقتی چون شیشه دلم می شکند

                          این خدا هست

                         همیشه که نگهدارم بود

..................اول و اخر هر گونه بلا

                          این خدا هست

                       همیشه که نگهدارم بود

....................چه خیالی است اگر قلب مرا می شکنند

                                  چون خدا هست

                                 همیشه که نگهدارم بود

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

و زمان چه دیر می گذشت!

امروز   سالها آنچنان زود می گذرند

که تمام زندگی برایم...

بچه بازی می نماید!!!